Wat heb je op die paar dagen in het Zwitserse Wengen bijgeleerd over voetbal?
Goedele Liekens : (enthousiast) 'Véél. Gigantisch veel, echt waar. Na mijn vlucht naar Zwitserland heb ik op weg naar Wengen vijf uur in de auto gezeten met Aad de Mos en Emilio Ferrera, die voor VT4 wedstrijden analyseren. Wat ik op die tijd geleerd heb, is ongelooflijk. Ik begrijp nu eindelijk iets van het vak voetbaltrainer. Heel veel vrouwen houden niet van voetbal omdat het voor hen zo weinig te bieden heeft. Je ziet een hoop mannen tegen een bal trappen en je denkt: is het dát? Het antwoord is dus: nee, er is meer.'
Wat vind jij als vrouw dan van voetbal? In Hotel Regina deed je flink je best om de sport te relativeren. 'Gesprekken worden altijd zo érnstig als het over voetbal gaat', zei je.
(grijnst) 'Ik vind het een heel plezant spelletje, maar tegelijk noem ik het de belangrijkste bijkomstigheid van het leven. Waarmee ik het niet wil minimaliseren: ik stel vast dat voetbal heel meeslepend is. We zijn in Zwitserland een camping met Nederlandse supporters gaan bezoeken. Als psychologe vond ik dat heel interessant: hoe zo'n groep mensen zó kan opgaan in een spel.'
'Ik wist trouwens al langer hoe voetbalgek Nederlanders kunnen zijn. Ik was er aan de slag toen ze in 1988 Europees kampioen werden en heb er de tien opeenvolgende jaren ook gewerkt. Dan stond ik als klinisch psychologe in een ziekenhuis waar de artsen met een oranje bol op de auto naar het werk kwamen en plots op oranje papieren begonnen te schrijven. Dan trek je als Belgische flink je ogen open, hoor.'
Maar de vraag is: wordt voetbal overschat of is die collectieve gekte gepast?
'We zijn hier geen kinderlevens aan het redden, natuurlijk. Voetbal verbleekt bij de écht belangrijke dingen in het leven. Maar ik heb mijn ogen opengetrokken toen ik met Johan Boskamp, Aad de Mos en Emilio Ferrera na een wedstrijd aan tafel zat bij Carl Huybrechts. De érnst van die gesprekken, dat ontledingsvermogen. Hoe ze minutenlang kunnen doorbomen over één spelfase. Dat het toch fantastisch was hoe die speler de bal op het derde kwart van de buitenkant van zijn voet raakte, dat die keeper er goed aan deed om zo laag te blijven. Dat soort discussies, dat hou je niet voor mogelijk. Zelf kan ik dat niveau niet aan. Ik volg de emotie van voetbal heel sterk, niet de microchirurgie.'
En dan zeggen dat mannen geen grote praters zijn.
(lacht) 'Het zou heerlijk zijn als mannen ook zo over relaties konden praten. Dat ze tegen hun vrouw konden zeggen: zo voel ik mij, wat voel jij? Dat ze hun kinderen konden vragen: hoe gaat het nu écht op school, voel je je goed? Ik heb het gevoel dat mannen dat kunnen, maar dat het hen minder interesseert. Vraag een man hoe het met zijn vrouw gaat en hij zegt: goed . Eén woord, meer komt er niet uit. Terwijl ze wel drie uur over een al dan niet terechte strafschop kunnen praten. Vreemd. Maar we gaan de goede richting uit. Laat die mannen maar wat oefenen op het voetbal. Misschien is het een springplank naar praten over relaties.' (lacht) Voetbal kan erg agressief zijn. Wat zegt dat over mannen?
'Dat er veel testosteron bij komt kijken, maar tegelijk gaat het ook over ploeggeest en kameraadschap. Die ploeggeest kan alles bepalen. In Zwitserland heb ik ex-Rode Duivels Marc Degryse en Josip Weber ontmoet, die ook praatgast waren bij Carl Huybrechts. Wat tussen die twee is gebeurd, fascineert me (ploeggenoten Weber en Degryse zouden op het WK voetbal in de Verenigde Staten in 1994 zwaar ruzie hebben gekregen omdat Weber voor meer dan vijfduizend euro gokschuld had opgelopen bij Degryse, nvdr) . Ik ben heel lang boos geweest op Marc Degryse voor dat gedoe met Weber omdat ik Weber zo'n schatje vond. Ik ben niet meer boos op Degryse, maar Weber blijft een ontzettend lieve man.'
Hoe verklaar jij het feit dat mannen met een job en een gezin op zo'n EK de hooligan gaan uithangen?
'Ik ben met grote onderscheiding afgestudeerd, maar daar snap ik niets van. Hooliganisme noem ik testosteronvergiftiging . Het irriteert me mateloos en ik heb er geen enkele verklaring voor. Uit de hand gelopen haantjesgedrag? Op zo'n voetbalveld zie je dat ook: spelers die zo'n borst opzetten. Ik zie mijn haan dat thuis ook doen. Néé, ik heb het niet over mijn partner.' (lacht) Is het niet verkeerd dat een aantal vrouwen zo de neus ophaalt voor voetbal? Eigenlijk zijn zij geen haar beter dan de mannen die zich niet interesseren voor de passie van hun echtgenote.
'Dat is waar. Je kan op zijn minst toch een béétje interesse tonen voor iets dat zoveel mensen bezighoudt. Schrap het woord bezighouden , dat klinkt zo minnetjes: een sport die zoveel mensen tot complete hysterie beweegt en waar úren over gepraat kan worden. Ik kan bijvoorbeeld niet stilzitten als ik naar een voetbalmatch kijk. Mijn ex-man (Chris Cockmartin, nvdr) was op dat vlak een hele koele: terwijl ik bij een straffe spelfase uit de zetel sprong, kon hij zó zitten kijken.' (trekt een sip gezicht en zit keurig met de handen op de knieën) 'Mijn ex-man was trouwens supporter van Anderlecht, ik neigde van thuis uit meer naar Lierse. Dan gingen we samen naar Anderlecht-Lierse kijken, wat voor mij zelden goed afliep: Anderlecht won altijd. Nu woon ik dichtbij Anderlecht en ben ik ook supporter van paars-wit. Straf, hè: pas nu ik gescheiden ben, kan ik me outen als supporter van Anderlecht.'
'Mijn dochter Merel is zot van Anderlecht; ze heeft een poster op haar kamer hangen. Toen Anderlecht vorig seizoen kampioen speelde, was ik met haar in het stadion: je had haar moeten zien. Voor ik naar Zwitserland vertrok voor Hotel Regina , heeft ze flink lopen zeuren of ze niet mee mocht. Die dacht waarschijnlijk dat ik lekker naar al die stadions mocht om op het gemak naar matchen te kijken, terwijl ik in Wengen op een berg heb gezeten om premier Yves Leterme en de vrouw van Josip Weber te interviewen.' (lacht) Zou jij vrouwen aanraden eens een voetbalmatch van begin tot eind te bekijken? Kan leerrijk zijn.
'Je moet de dingen ook niet te zwart-wit zien. Ik ken veel mannen die naar de Amerikaanse serie Sex and the city keken, die zijn er ook. Weet je wat het probleem is? De meeste vrouwen hebben gewoon geen tijd om 's avonds languit naar zo'n match te kijken. Ik spreek uit ervaring: als er een match op tv is, ruim ik tegelijkertijd een kast uit. Ik probeer dan wel de kast uit te ruimen die het dichtst bij de tv staat.'
'Ik snap dat veel vrouwen de sportzomer met weinig enthousiasme tegemoet zien. Het EK voetbal gaat naadloos over in de Ronde van Frankrijk en dán heb je nog de Olympische Spelen. Zo blijven we natuurlijk bezig.'
Eigenlijk bevestigt voetbal heel zwaar de rollenpatronen, vind je niet?
'Daarom vind ik dat je zo'n match als Nederland tegen Italië minstens al strijkend moet volgen. De man zou tegen zijn vrouw moeten zeggen: ik zal strijken, maar jij kijkt mee. In theorie lijkt het een goed idee, maar ik weet ook dat het op die manier niet in orde gaat komen met die strijk. Laat maar zitten.'
Je hebt vorig weekend al het onderwerp seks en voetbal aangekaart; je bent seksuologe voor iets. Vind je dat die voetballers hun vrouw op bezoek moeten krijgen tijdens het EK?
'Zeg je daarmee dat die mannen hun vrouw alleen voor de seks op bezoek willen?'
Uiteraard ook voor een knuffel en een goed gesprek, maar in een aantal gevallen toch ook voor de seks?
(blaast) 'Die discussie over het bezoek van spelersvrouwen gaat niet over seks, maar over groepsgevoel. Je moet die mannen minstens een aantal dagen onder elkaar laten, dat is belangrijk. Maar die vrouwen mogen ook op bezoek, dat is ook van belang. Zo'n vraag had ik graag gesteld aan Anderlechtspeler Olivier Deschacht en zijn vriendin, miss België Annelien Coorevits: waar práten die twee over?'
Jij was in 1986 miss België. Heeft er nooit een voetballer achter jou aangezeten?
(verbaasd) 'Niet dat ik weet.'
Waarom eindigen veel van die voetballers toch altijd bij een miss?
'Veel van die mannen willen een mooie vrouw, maar omgekeerd willen die vrouwen ook een mooie man én een wereldje om uit de ondraaglijke lichtheid van hun dorp te geraken. Ik kan me dat heel goed voorstellen: als je met zo'n voetballer gaat, hoor je erbij. Je wordt uitgenodigd, je ontmoet mensen, je komt overal Gucciwinkels tegen. Nee, ernstig: wat gebeurt als je een jaar miss bent geweest? Dan ben je ex-miss. Twintig jaar is vroeg om al een ex te zijn, hoor. Veel mensen zeggen: die meisjes kiezen voor het geld. Financiële zekerheid is misschien niet onbelangrijk, maar zulke fortuinen verdient een Belgische voetballer nu ook weer niet. Dan kun je beter een rijke industrieel pakken.'
Als dit interview verschijnt, zit jij alweer in Cambodja als ambassadrice van de Verenigde Naties.
(spontaan) 'Schandalig, hè? Voor mijn kinderen, bedoel ik. Sinds januari heb ik Merel en Celeste veel gezien omdat ik amper in het buitenland ben geweest, maar nu is het écht schandalig. Binnenkort zijn we gelukkig weer lang samen. Ik ga voor de halve finales van het EK terug naar Wengen. Daar zijn we samen en aansluitend vertrekken we naar Spanje.'
Wengen is in de zomer niet het epicentrum van bedrijvigheid. Ga je je kinderen kunnen bezighouden?
'Met die vraag heb ik me vorige week elke dag beziggehouden. Ook omdat mijn kinderen me al hebben gebeld. Dan vroegen ze: is het een mooi zwembad aan het hotel? Dan moet ik zeggen: ja, maar het is wel even wandelen, maar het is wel een héél mooie wandeling. Ik liep de hele tijd van alles op te schrijven: daar ligt een speeltuintje, daar is een overdekt zwembad.'
'Ik mag ook niet vergeten stoepkrijt mee te brengen. Dat dorpje Wengen is autovrij; kinderen kunnen er gerust zo rondlopen. Dan kan ik met krijt op de grond aanduiden waar ze de speeltuin en het zwembad kunnen vinden. Je ziet, ik ben nog bij de Chiro geweest.'
Het blijft je wel parten spelen, dat eeuwige schuldgevoel: hard werken en jezelf engageren én met je kinderen bezig zijn.
'Misschien. Al vind ik wel dat mijn kinderen mogen voelen wat mijn leven inhoudt. Mijn leven is niet hele dagen op het strand liggen in Spanje, hè? Als ik zie wat die kinderen moeten slikken wier ouders voor de Verenigde Naties werken: drie jaar in Azerbeidzjan gaan wonen, dan vijf jaar in Canada, dan weer verhuizen. Als psychologe denk ik dan: wat doen ze die kinderen aan? Maar in werkelijkheid zijn die kinderen gewoon enorm breed georiënteerd.'
Denk je dat je kinderen zullen genieten van de wondermooie Zwitserse natuur?
'Ik kreeg ze aan de telefoon terwijl ik vorige week in de bergen zat. Op de achtergrond hoorde je het geklingel van alpenkoeien. Wat is dat geklingel volgens jullie , vroeg ik. Geen van de twee wist het. Een beiaard , was hun beste antwoord. Dan ben ik toch ontgoocheld, hoor. Mijn kinderen horen dat te weten. Dat alpenkoeien een bel rond de nek hebben. En dat paarse Milkakoeien niet écht bestaan.'
Related posts
0 comments:
Post a Comment